این انتصابات شد بلای جون همه

به زور تونستم صفحه رو باز کنم!!!

متاسفم واسه خودم!!!

امیدوارم حال همگی خوب باشه

خواهشا منو بی خبر ندارین!!!

*************************************************************************

می گن:

دوست داشتن کسی که دوست داره وظیفه است ، اما دوست داشته شدن توسط کسی که دوسش داری زندگیه.

نظر شما چیه؟

اگر بار گران بودیم رفتیم                  اگر نامهربان بودیم رفتیم

!!!

با سلام بر قند عسلم

 و تمامی دوستای گلم(اسم نمی برم تا نگین پارتی بازی می کنی اسم اونو اول آوردی!!!)

بنا به دلایلی نیستم(به خا طر کنکور بچه ها و کار و زندگی واین حرفا)

ولی سعی می کنم هفته ای یه بار بیام بهتون سر بزنم. الان هم دارم اینا رو می نویسم دلم داره می پکه از دوری دوستان

ولی چه می شه کرد ، همینه که هست !!!

حالا من دارم زیادی خودم و تحویل بارون می کنم و گر نه می دونم که چشم دیدن منو ندارین

ولی خوب رو که نیست که سنگ پای ...

شوخی کردم

تو این مدت اگه بدی ، نا مهربونی یا هر چیز نا خواسته ای از جانب بنده دیدین به بزرگواری خودتون ببخشید

خیلی خیلی دوستون دارم

دلم براتون از همین الان شد اندازه سوراخ جوراب مورچه

من ستایشگر معلمی هستم که به من اندیشیدن را بیاموزد نه اندیشه ها را.

مرتضی مطهری

روز معلم را به سمیه ی عزیزم و همه ی دوستان گلم که تو این مدت خیلی چیزا ازشون یاد گرفتم تبریک می گم.

از قسمت اهلی کردن روباه توسط شازده کوچولو از کتاب آنتوان دوسنت اگزوپری خیلی خوشم می آد.البته همه ی قسمتاش واسم جالب و دوست داشتنی بوده ولی این قسمتش یه چی دیگست.

یه تیکه هاشو اینجا می نویسم.(تیکه هایی که خوشم اومده)

وقتی شازده کوچولو روباه و می بینه ازش می خواد باهاش بازی کنه ولی روباه باهاش بازی نمی کنه و می گه اول باید اهلیم کنی.شازده کوچولو می پرسه :اهلی کردن یعنی چی؟

روباه:"اهل کردن" چیزی است که آدم ها آن را فراموش کرده اند یعنی "ایجاد علاقه کردن"

روباه می گه:زندگی من یکنواخت است،ُمن مرغ ها را شکار می کنم آدم ها مرا .همه مرغ ها شبیه هم هستند و همه آدم ها هم شبیه به هم، روزها کسل کننده هستند.اما اگر تو مرا اهلی کنی زندگی من متحول می شود.صدای پای تو با صدای همه ی پاهای دیگر فرق خواهد داشت.

با شنیدن صدای پاهای دیگر به سوراخ خود فرار می کنم ولی صدای پای تو مرا از لانه بیرون خواهد کشید.نگاه کن ! آن گندم زارها را آن پایین می بینی ؟ من نان نمی خورم و گندم از نظر من به هیچ دردی نمی خورد. گندم زارها مرا به یاد چیزی نمی آندازد. و این باعث تاسف است! اما موهای تو طلایی است ، چقدر خوب می شود اگر مرا اهلی کنی!چون گندم که به رنگ طلاست مرا به یاد تو خواهد انداخت. آن موقع من صدای پیچیدن باد در گندمزار را دوست خواهم داشت...

***

حرف های روباه به شازده کوچولو موقع خداحافظی (من از این تکه هاش خیلی خوشم اومد)

-بدان که هر چیزی را به چشم دل بهتر می توان دید تا به چشم سر. آنچه اصل است از چشم سر پنهان است.

- آدم ها این حقیقت را از یاد برده اند ، ولی تو از یاد نبر . هر آنچه را که اهلی می کنی مسئول آن خواهی بود.

ویژگی های یک دوست

* دوست تو را راهنمایی می کند ، اما زندگی تو را نقد نمی کند.

*دوست،به مستقل بودن تو احترام می گذارد و تو را محدود نمی کند.

*دوست ، از تو مراقبت می کند اما کنترلی بر تو ندارد.

*دوست ، خیالباف نیست اما تصویر آرزوهای تو را رنگی می بیند.

*دوست ، تظاهر نمی کند و می داند هیچ کس انسان کاملی نیست.

*دوست، درک می کند که همواره نمی توانی شاد و سر حال در کنارش باشی.

*دوست ،با امیدهای واهی در زندگی سر در گمت نمی کند.

*دوست ، شاید با تو شروع نکند اما با تو به نتیجه می رسد.

*دوست ، تنها کسی است که توان بخشیدن تو را دارد.

* دوست به دلیل با تو بودن شاد است.

۱۰ بهمن روز همبستگی وبلاگ نویسان

هم آسمونای همدلی که دوست دارند در این همبستگی نقشی داشته باشند برای اطلاعات بیشتر کلیک کنند  

ممنون از مه لقای عزیز بابت دعوت نامه

شعر آزادی از پل الوار

امروز می خوام یکی از داستان های جالبی را که آقای لطفی زحمت کشیدن و برام  فرستادند را بگذارم

خوندنش خالی از لطف نیست.

دوستان،بهشت و دوزخ

مردی با اسب و سگش در جاده‌ای راه می‌رفتند. هنگام عبور از كنار درخت عظیمی، صاعقه‌ای فرود آمد و آنها را كشت. اما مرد نفهمید كه دیگر این دنیا را ترك كرده است و همچنان با دو حیوانش پیش رفت.

پیاده‌روی طولانی را طی کردند. آفتاب تندبود و آنها عرق می‌ریختند و به شدت تشنه بودند. در یك پیچ جاده، دروازه تمام مرمری عظیمی دیدند كه به میدانی با سنگفرش طلا باز می‌شد و در وسط آن چشمه‌ای بود كه آب زلالی از آن جاری بود.

رهگذر رو به مرد دروازه‌بان كرد:
- «روز به خیر، اینجا كجاست كه اینقدر قشنگ است؟»
دروازه‌بان:
- «روز به خیر، اینجا بهشت است.»
- «چه خوب كه به بهشت رسیدیم، خیلی تشنه‌ایم.»

دروازه‌بان به چشمه اشاره كرد و گفت:
- «می‌توانید وارد شوید و هر چه قدر دلتان می‌خواهد بنوشید.»
- اسب و سگم هم تشنه‌اند.
- واقعأ متأسفم. ورود حیوانات به بهشت ممنوع است.

مرد خیلی ناامید شد، چون خیلی تشنه بود، اما حاضر نبود تنهایی آب بنوشد. از نگهبان تشكر كرد و به راهش ادامه داد.

پس از اینكه مدت درازی از تپه بالا رفتند، به مزرعه‌ای رسیدند. راه ورود به این مزرعه، دروازه‌ای قدیمی بود كه به یك جاده خاكی با درختانی در دو طرفش باز می‌شد. مردی در زیر سایه درخت‌ها دراز كشیده بود و صورتش را با كلاهی پوشانده بود، احتمالأ خوابیده بود.

مسافر گفت:
- روز به خیر
مرد با سرش جواب داد.
- ما خیلی تشنه‌ایم.، من، اسبم و سگم.
مرد به جایی اشاره كرد و گفت:
- میان آن سنگ‌ها چشمه‌ای است. هرقدر كه می‌خواهید بنوشید.

مرد، اسب و سگ، به كنار چشمه رفتند و تشنگی‌شان را فرو نشاندند. مسافر از مرد تشكر كرد. مرد گفت:
- هر وقت كه دوست داشتید، می‌توانید اینجا بیایید.
مسافر پرسید:
- فقط می‌خواهم بدانم نام اینجا چیست؟
- بهشت
- بهشت؟ اما نگهبان دروازه مرمری هم گفت آنجا بهشت است!
- آنجا بهشت نیست، دوزخ است.
مسافر حیران ماند:
-باید جلوی دیگران را بگیرید تا از نام شما سوء استفاده نكنند! این اطلاعات غلط باعث سردرگمی زیادی می‌شود!
- كاملأ برعكس؛ در حقیقت لطف بزرگی به ما می‌كنند. چون تمام آنهایی كه حاضرند بهترین دوستانشان را ترك كنند، همانجا می‌مانند...

نقل از كتاب «شیطان و دوشیزه پریم»، پائولو كوئیلو

دوستی را می شود پرسید

چشم ها را می شود آموخت

مهربانی کودکی تنهاست

مهربانی را بیاموزیم

 خاطرات دوستان دوران جوانی

در زندگی آنچه زود از دست می رود

خود زندگی است، از این روز ها تنها خاطراتی

باقی می ماند. خاطراتی که در سرنوشتمان فقط گاه گاهی

تصویر تاریک و روشن این دوران را نمایان می کند و هر زمان که می گذرد برگی از صفحه ی خاطرات کنده و بر  پیمانه ی عمر اندکی افزوده می شود...

عمر چونان باد می گذرد

از من و تو گیسوانی به سپیدی دندان هایمان

می ماند .

 آن زمان دفتر خاطراتت را از زیر خروار های گذشت زمان

بیرون می کشی ، بازش می کنی ...

نامه ها و نوشته ها چون کلمات نا موزونی در برابرت خواهند رقصید

یادت می آید که زمانی هر چند دور با هم دوستان آشنا یی بودیم

سپس لبخند می زنی و

می گویی :

یادش به خیر

...

من دلم می خواهد خانه ای داشته باشم پر دوست

کنج دیوارش دوستانم بنشینند آرام

هر کس می خواهد وارد خانه ی پر عشق و صفامان گردد

یک سبد بوی گل سرخ به ما هدیه دهد

شرط وارد گشتن شستشوی دل هاست

شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست

بر درش برگ گلی می کوبم

روی آن با قلم سبز بهار می نویسم

ای یار!

خانه ی دوستی ها اینجاست

تا که سهراب نپرسد دیگر

خانه ی دوست کجاست؟

دل من دیرزمانی است

که می پندارد دوستی نیز گلی است ؛

مثل نیلوفر و ناز ، ساقه ی ترد و ظریفی دارد.

بی گمان سنگدل است آن که روا می دارد

جان این ساقه ی نازک را

دانسته بیازارد!

در زمینی که ضمیر من و توست ،

از نخستین دیدار ، هر سخن ،هر رفتار

دانه هایی است که می افشانیم.

برگ و باری است که می رویانیم

آب و خورشید و نسیمش مهر است .

زندگی گرمی دل های به هم پیوسته است

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است.

با نگاهی که در آن شوق بر آرد فریاد

با سلامی که در آن نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را بفشاریم به مهر

جان دلهامان را مالامال از یاری ، غمخواری

بسپاریم به هم.

بسراییم به آواز بلند :

شادی روی تو !

ای دیده به دیدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از سر صحبت دوست ،

تازه ،

عطرافشان ،

گل باران باد.