روحم را هفت بار سرزنش کردم!

بار اول وقتی که تلاش کردم با سوء استفاده از ضعیف خودم را ارتقا دهم.

بار دوم وقتی که پیش کسانی که واقعاَ می لنگیدند وانمود کردم که چلاقم.

بار سوم وقتی که موقع انتخاب به جای سختی ، راحتی را انتخاب کردم.

بار چهارم وقتی که اشتباه کردم ، خودم را با اشتباهات دیگران تسلی دادم.

بار پنجم وقتی که به خاطر ترس رام شدم و بعد با صبر و حوصله ادعا کردم که قوی هستم.

بار ششم وقتی که جامه هایم را بالا نگه داشته ام تا با خاک زندگی برخورد نکنند.

بار هفتم وقتی که سرود ستایش خداوند را می خواندم و آن خواندن را عملی پرهیزکارانه در نظر گرفتم.

جبران خلیل جبران

می دونم که همه ی ما آدما سعی می کنیم به نحوی خوشبخت ترین آدم روی زمین باشیم. و هر کسی خوشبختی را در چیزی دورجستجو می کنه . و در تلاشه که به اون هدف برسه.

ولی نمی دونه که خوشبختی همین الان هم باهاشه. خوشبختی تو دل همه ی ماها هست ؛ کافیه کمی به دلمون رجوع کنیم اونوقت اونو

می بینیم.اون تو همیشه چیزی هست که هیچ وقت ما رو تنها نمی ذاره.

و بدیش اینه که اکثریت ما آدما فقط در سختیا حسش می کنیم و به اون رجوع می کنیم و وقتی مشکلمون حل شد دیگه سراغی از اون نمی گیریم و می ریم دنبال خوشبختی...

در حالی که خوشبختی موهبتی است که همیشه با ماست کافیه یه مقدار زاویه دیدمونو تغییر بدیم و به قول شاعر چشامونو بشوریم و جور دیگه ای به اطرافمون نگاه کنیم.  

مگه خوشبخت کیه؟ به نظر من خوشبخت کسیه که خدا رو تو تک تک سلولاش حس کنه. کسیه که یه ذره از خودش بیرون بیاد و اینقدر خودپرست نباشه و بتونه لبخند کودک رو ببینه که با نگاه معصومانه اش داره باهاش حرف می زنه و می خواد بگه که ای انسان تو تنها نیستی و تنها رها نشدی . کسیه که بتونه در اوج ناملایمات دنیا برای یک لحظه هم که شده از چه چه پرندگان لذت ببره. و ...

پس می بینین که خوشبخت شدن زیاد هم دور نیست و لازم نیست حتماَ قرص بخوری تا احساس به ظاهر خوشی و خوشبختی بهت دست بده.

و من واقعاَ متاسف شدم و میشم وقتی می شنوم یا می بینم جوونای مملکتم ، هم سن و سالای خودم به خاطر یک لحظه خوشی یک عمر خودشونو و اطرافیانشونو داغون می کنند.

به خدا ، خوشبختی و خوشی تو مخدر و قرص اکس و کراک و ... نیست.

بزرگترین گناه ترس است.       

   بزرگترین اسرار مرگ است.

       بزرگترین تفریح کار است.

         بزرگترین افتخار ایمان است.

            بزرگترین بلا نو میدی است.

              بزرگترین سود فرزند نیک است.

                    بزرگترین شجاعت صبر است.

                         بزرگترین هدیه گذشت است.

                               بزرگترین استاد تجربه است.

                                بزرگترین سرمایه اعتماد بنفس است.

امام علی(ع)

کسی که خدا را بشناسد ، او را توصیف نمی کند. کسی که خدا را توصیف می کند ، او را نمی شناسد.

حسین بن منصور حلاج

در بهاران کی شود کز سنگ سبز

                                خاک شو تا گل برویی رنگ رنگ

سال ها تو سنگ بودی دلخراش

                                 آزمون را یک زمانی خاک باش

معلمی هنر است , معلمی عشقی است الهی و آسمانی , تا خدا بوده و هست , معلم بوده و هست و هر روز روز معلم است .

روز و هفته معلم را بر همه ی معلمان عزیز ، خصوصاَ سمیه ی عزیزم ،از صمیم قلب تبریک می گویم.

امروز روز جهانی کار و کارگر ه ، این روز را به تمام زحمت کشان

جهان به خصوص کارگران عزیز

، که رزق و روزی حلال براشون مهمه،

تبریک می گویم.

زندگانی برگ بودن در مسیر باد نیست

امتحان ریشه هاست

ریشه ای هرگز اسیر باد نیست

زندگانی پیچکی است

انتهایش می رود پیش خدا

همواره سه « ت» را به خاطر داشته باش و

سر لوحه ی امورت قرار بده

:

تلاش ، تفکر ، توکل

اگر نمی توانی شاه راه باشی

کوره راهی باش

اگر نمی توانی خورشید باشی

ستاره باش

بهترین،

آنچه هستی باش

 خاطرات دوستان دوران جوانی

در زندگی آنچه زود از دست می رود

خود زندگی است، از این روز ها تنها خاطراتی

باقی می ماند. خاطراتی که در سرنوشتمان فقط گاه گاهی

تصویر تاریک و روشن این دوران را نمایان می کند و هر زمان که می گذرد برگی از صفحه ی خاطرات کنده و بر  پیمانه ی عمر اندکی افزوده می شود...

عمر چونان باد می گذرد

از من و تو گیسوانی به سپیدی دندان هایمان

می ماند .

 آن زمان دفتر خاطراتت را از زیر خروار های گذشت زمان

بیرون می کشی ، بازش می کنی ...

نامه ها و نوشته ها چون کلمات نا موزونی در برابرت خواهند رقصید

یادت می آید که زمانی هر چند دور با هم دوستان آشنا یی بودیم

سپس لبخند می زنی و

می گویی :

یادش به خیر

...

وقتی چشات دیگه اشکی برا ی ریختن نداشت،

وقتی دیگه قدرت فریاد زدنم نداشته باشی،

وقتی دیگه هر چی دل تنگت خواسته باشه ، گفته باشی .

وقتی دیگه دفتر و قلم هم تنهات گذاشته باشن ،

وقتی از درون تمام وجودت یخ بزنه ،

وقتی چشم از دنیا ببندی و آرزوی مرگ کنی ،

وقتی احساس می کنی که تنها ترین تنهای دنیا هستی ،

وقتی باد شمع نیم سوخته ی اتاقتو خاموش کرد ،

چشماتو ببند و با تمام وجود از خدا بخواه که

صدات کنه ...

من دلم می خواهد خانه ای داشته باشم پر دوست

کنج دیوارش دوستانم بنشینند آرام

هر کس می خواهد وارد خانه ی پر عشق و صفامان گردد

یک سبد بوی گل سرخ به ما هدیه دهد

شرط وارد گشتن شستشوی دل هاست

شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست

بر درش برگ گلی می کوبم

روی آن با قلم سبز بهار می نویسم

ای یار!

خانه ی دوستی ها اینجاست

تا که سهراب نپرسد دیگر

خانه ی دوست کجاست؟

و در آغاز هیچ نبود،

کلمه بود ،

و آن کلمه خدا بود.

عظمت همواره در جستجوی چشمی است که او را ببیند ،

و خوبی همواره در انتظار خردی است که او را بشناسد

و زیبایی همواره تشنه ی دلی که به او عشق ورزد

و جبروت نیازمند اراده ای که در برابرش ، به دلخواه،رام گردد

و غرور در آرزوی عصیان مغروری است که بشکندش و سیرابش کند

و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پر جبروت و مغرور،

اما کسی نداشت.

خدا آفریدگار بود

و چگونه می توانست نیافریند؟

گل ارکیده پیام آور عشق، زیبایی و خرد ورزی در جهان است. در چین

این گل نشانگر خلوص و بی گناهی کودکان می باشد. ارکیده صورتی

بیانگر عشق پاک و نوع بسیار مشهور آن کاتالیا (Cattalya) بیانگر

جذابیت بی انتها بوده که بیشتر در روز مادر از آن در دسته های گل

استفاده می شود.